ಆಸೆ

 ಓ ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳುಗಳೇ....

                ನಿಮ್ಮಂತೆ ನಾನಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ!

                 ಖಿನ್ನತೆಯ ಜಾಡಲ್ಲಿ, ಆಲಸ್ಯದ ಗೂಡಲ್ಲಿ 

                 ಗುಬ್ಬಿಮರಿಯಾಗಿರುವ ನನಗೆ 

                 ಕ್ಷಣಕಿರುವ ಮಾನ್ಯತೆಯ, ಕಾಯಕದ ಔನ್ನತ್ಯವ 

                 ನಿದರ್ಶಿಸಿರುವೆ ನೀನು....

ಓ ಶ್ವೇತ ಹಂಸಗಳೇ....

                ನಿಮ್ಮಂತೆ ನಾನಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ!

                ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ನೀರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಚಲನೆ,

                ನೋಡುಗನಿಗೆ ಸಖ್ಯ, ಕಣ್ಣಿಗದು ಆಹ್ಲಾದ 

                ಅದರಡಿಯ ನಿಮ್ಮ ಸತತ ಪರಿಶ್ರಮ 

                ಯಾರಿಗದು ವೇದ್ಯ? ನನಗದುವೆ ಪ್ರಚೋದನೆ....

ಓ ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕೋ ಜಲಧಾರೆ......

                 ನಿಮ್ಮಂತೆ ನಾನಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ!

                 ತನ್ನದೆಂಬ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪರಿಧಿಯ ತೊರೆದು 

                 ತನ್ನಿಕ್ಕೆಲವ  ಹಸಿರಾಗಿಸಿ, ಜುಳ ಜುಳನೇ ಹರಿಯೋ ಜಲರಾಶಿ 

                 ಎಲ್ಲ ಎಲ್ಲೆಗಳನು ಮೀರಿ ತನ್ನ ತನವ ಛಾಪಿಸುತ 

                 ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂಬಾಸೆಗೆ, ನೀನಾಗಿರುವೆ ನೀರು....

              

  

 ಟಿವಿ ಇಲ್ಲದ ಆ ಕ್ಷಣ 

ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣವೂ ಕಾಯುತಿಹೆ ನಾನು  

ರಂಗಿನ ಪರದೆಯ ಕುಡಿನೋಟಕ್ಕಾಗಿ 

ಸಿಡಿಲಿನಾರ್ಭಟಕೆ, ಮಳೆಯಬ್ಬರಕೆ 

ಕುಸಿದಿರೆ ಕೇಬಲ್ ತಂತಿಯ 

ಆಧಾರ ಕಂಬಗಳು, ಮೊರೆಹೋಗಿದೆ

ಟಿವಿಯು ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯ ನೆಲೆಯಾ!

ಹಾಯಾಗಿ ಕುರ್ಚಿಯಲಿ ಮೈಚಲ್ಲಿ 

ಕರಿದಿಟ್ಟ ಕುರುಕುರುಗಳ ಮೇಯುತಲಿ 

ರಿಮೋಟ್ ಕಂಟ್ರೋಲಿನ ಗುಂಡಿಗಳ ಒತ್ತುತಲಿ 

ಚಾನಲಗಳ ಬದಬದಲಾಯಿಸುತ 

ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ನೋಡುವ ನಾಲ್ಕು ಸಿನೆಮಾಗಳ 

ಆ ಮಜ(ವನ್ನು) ಕನಸಾಗಿಸಿದೆ ಮಳೆಗಾಲವೆಂಬ ಈ ಸಜ!

Best send off I ever had!

                                                                                                                                  
It was raining. I was standing beside the Rail-Air(Reading to Heathrow) with my 30+10kg baggage, waiting for a friend. Bus was about to start in 10 mins. It would take her at least 15 mins to walk from home to the station. I didn't want  to trouble her, called her up to ask her not to start from her home. But She had already started. I waited for 5 more minutes. Driver started to keep the luggages in dickey. I didn't handover mine as I had decided to wait for my friend. I just tried to call her up  to tell her not to hurry as I have decided to take the next bus, she didn't answer the call. I was planning to shift my luggage to make sure  that it is protected from the rain. By then, she called me up! I turned back and answered the call, I could see G3 coming running and could hear  her panting voice "Keep your luggage in the bus". I ran to her and we both hugged. The driver smiled and kept my luggage in the bus.

I always wanted to have someone to share my joy of travelling back to India. But because of the reason
that, most of the times, I would be the last one to travel back home among my friends, couldn't have anyone waving at me while I board the Rail-Air. But this was one of the most wonderful and happiest moments of my life. G3 had given me the best send off I ever had and always wanted to have!!!

Bus started, She was smiling as always...I waved at her sitting inside the bus with brimming eyes and my heart filled with joy!
  
PS: I always wonder how some people can be so wonderful, just their presence would be enough to trigger the positive energy. G3 is such kind of a  person and I am thankful to have her in my life.